Aan alle mooie liedjes komt een einde. Ook aan mijn blogverhalen voor jullie. We zijn nu vrijdag de dertiende, de laatste dag voor het begin van het weekend. Er heerst een bruisende sfeer op de werkvloer. Iedereen heeft nog taken die voor het weekend dringend moeten afgerond worden. De lucht zoemt bijna van de elektrische spanning.
De voormiddag loopt als een trein en plots is het al half één. Tijd voor eten denk ik zo. Ik loop met m’n brooddoos in de hand richting de plek waar we gezamenlijk eten en in de gang houdt mijn directe baas me tegen: ‘heb je al gegeten? Want ik heb nog een aantal taken met je te bespreken’. Ik kijk naar mijn gevulde brooddoos met delicieuze boterhammen met hesp die door de honger zijn uitvergroot tot de grootste delicatessen in België. Blijkbaar spreekt mijn blik boekdelen, want ik krijg een laconiek antwoord met een kleine glimlach: ‘kom NA het eten even langs in mijn bureau’.
Na de middagpauze voel ik me weer toppie en ik bespreek de taken die de vrijdagnamiddag nog af moeten. Ik focus en ik begin eraan. Ondertussen tikt de klok genadeloos door.
Opeens merk ik dat ik heb afgewerkt wat ik voorzien had. Ik neem nog een slokje thee en lees de tekst die op het kopje staat: ‘Hoera het is weer weekend’. Ik zucht even en bedenk dat het misschien wel tijd is om het weekend in te zetten. Nu nog nieuwe taken opstarten heeft geen zin. De elektrische spanning van de dag maakt plaats voor het vrijdagavondgevoel. Ah het is weekend!