Jobpunt

Vandaag moet ik vroeg uit de veren. Ik ben in Brussel om 7u10. Een vakbondsmilitant is er al. De andere komen later toe. We verdelen in gemeenschappelijk vakbondsfront pamfletten om de collega’s te mobiliseren voor de vakbondsbetoging op vrijdag 2 december.

Om 9u stop ik en ga richting Fontainasplein om deel te nemen aan een vergadering van de vakbond. Belangrijke agendapunten hierin zijn het begrotingsakkoord van de onderhandelaars die de federale regering gaan vormen en de praktische afspraken en de voorbereiding voor de betoging van 2 december.

Dit akkoord raakt het ambtenarenpensioen. In plaats van berekent op de laatste 5 jaar zal het in de toekomst op basis van de laatste 10 jaar gebeuren. Het recht op pensioen gaat ook later in. Pas vanaf 62 jaar in plaats van 60 jaar.

Ook de duur van de loopbaanonderbreking wordt beperkt.

Een ander agendapunt is diversiteit. In de schoot van ACOD- overheidsdiensten is een werkgroep diversiteit opgericht waar de praktische knelpunten van het diversiteitbeleid van de Vlaamse overheid besproken zijn. Ik geef feedback over de eerste vergadering van die werkgroep. Het is positief dat de Vlaamse overheid jaar na jaar tijd investeert in de opmaak van plannen. Maar na 10 jaar zijn de resultaten nog altijd mager.

Een collega vult me aan en brengt verslag uit over een studiedag met als thema gelijke kansen. Het is een hart onder de riem te zien dat de afgevaardigden diversiteit belangrijk vinden.

Ik verlaat de vergadering vroegtijdig om deel te kunnen nemen aan een vorming van Jobpunt Vlaanderen in het kader van de actie “De Vlaamse overheid gaat voor kleur”. De bedoeling is dat teams een filmpje maken en verspreiden via facebook. “Virale marketing” heet dit naar analogie met de verspreiding van ziektes van persoon tot persoon.

Drie ploegen zijn aanwezig. Zij vertegenwoordigen samen de Vlaamse landmaatschappij, de VDAB en het beleidsdomein Landbouw en Visserij.

Tijdens de vorming zien we verschillende leuke voorbeelden. In één staat de eindboodschap in sterk contrast met de beelden er vóór. “Wij werven aan. De personages in de film (zeer aantrekkelijke dames) kunnen verschillen met die in de werkelijkheid.”

Na discussie beslist mijn team iets te doen rond te getuigenis van één van de teamleden, die nu bij de Vlaamse Overheid werkt omdat hij de stap durfde zetten. “Durf” wordt de boodschap van onze film.

De eerste negen seconden van de film zijn belangrijk. Dit zet ons aan om een scenario uit te denken. De lesgever vindt ons idee wel origineel, maar vindt de boodschap minder duidelijk. Dus zullen we ons concept nog moeten herzien.

Na de opleiding ga ik naar mijn bureau en werk verder aan de Standaardopbrengst (SO), waarmee de productierichting en de economische bedrijfsomvang van landbouwbedrijven wordt bepaald.

In de namiddag ontvang ik een mail van een medewerker van Jobpunt Vlaanderen. Het is een reactie op een opmerking die ik vorige week had gestuurd op een selectiereglement voor een vacature binnen het beleidsdomein landbouw. In de Visienota “De Vlaamse overheid maakt werk van een taalbeleid” staat dat de Vlaamse overheid in de vacatures zal verduidelijken welke taalvaardigheid iemand moet hebben om een de functie te kunnen uitvoeren bij de Vlaamse overheid.

De medewerker deel me mee dat “aan de visienota waar u naar verwijst (…) nog geen concrete uitwerking (werd) gegeven. Tot op heden worden er dan ook geen taalcompetenties opgenomen in de selectiereglementen.”

Eén van de doelstellingen van het Europees landbouwbeleid is het op peil houden van de inkomens van de landbouwers. Of dit lukt, kan enkel achterhaald worden door de evolutie ervan in het oog te houden. Hiervoor houdt de studiedienst van het departement landbouw en visserij, waar ik tewerkgesteld ben, met behulp van een informaticapakket de boekhoudingen bij van 750 boeren.

Jaarlijks ondergaat dit pakket een aantal wijzigingen. Vandaag worden de laatste nieuwe aanpassingen aan mijn collega’s en mezelf als gebruikers voorgesteld.

De landbouwboekhoudingen worden onder andere gebruikt voor de bepaling van de productierichting en de economische bedrijfsomvang van landbouwbedrijven. Dit gebeurt na de jaarlijkse afsluiting van de boekhoudingen op basis van de Standaardopbrengst (SO) uitgedrukt in euro’s per hectare.

De berekening van de SO’s verloopt automatisch, maar de invulling van excel – tabellen, die naar de commissie worden verstuurd, verloopt handmatig met een hoog risico op fouten als gevolg.

Daarom controleer ik de tabellen nauwkeurig. Vorige week al voor akkerbouwgewassen en veeteelt. Vanaf vandaag voor de tuinbouwgewassen.

Een collega stuurt een verslag van een lezing door Dennis Meadows, co-auteur van het beroemde rapport van de Club van Rome. Het rapport kreeg destijds de kritiek te simplistisch zijn. Volledig correct volgens mij. Het gebruikte computermodel was werkelijk zeer eenvoudig. Met enkel een lineaire toename van het aanbod en de beschikbaarheid van een grondstof tegenover een exponentiële stijging van de vraag is het eigen model van de landbouwadministratie supercomplex.

In the end

Vrijdag. Meteen de laatste dag van mijn blogweek…

Ik begin met het project van het demonstratiehuis. Samen met verschillende partners die binnen de Stadsregio werken rond wonen en gezondheid zoals De Ark, Hivset of Logo Noorderkempen willen we tegen september 2012 een woning kunnen openen die heel wat risico’s rond veilig en gezond wonen toont. Op die manier willen we professionals (in opleiding) uit de gezondheidszorg, maar ook vrijwilligers van verenigingen die vaak bij hun leden langsgaan en natuurlijk ook bewoners alert maken voor de gevaren van een onaangepaste of ongezonde woning. Ik kijk nog even na wat de stand van zaken is en hoe we onze rol als Stadsregio het beste kunnen invullen.

Om 10.00 u neem ik deel aan het mobiliteitsoverleg. Elke laatste vrijdag van de maand komen we samen met de intergemeentelijke mobiliteitsdienst en de schepenen en ambtenaren die binnen de vier gemeenten van de Stadsregio rond mobiliteit werken. Met de Stadsregio werken we vooral rond sensibilisering en communicatie. We maken het actieplan voor 2012 op waarbij we aandacht proberen te hebben voor zowel stappers en trappers als voor autogebruikers en het openbaar vervoer. Als afsluiter van de vergadering wordt er een gloednieuwe signalisatiesimulator voorgesteld. Het computersysteem plaatst mogelijke signalisatie op opgenomen beelden van een geselecteerd traject. Een testpubliek kan dan ‘rondrijden’ in de simulator waardoor onduidelijkheden of fouten in de realiteit vermeden kunnen worden. Een stukje technologie met toekomst, maar voorlopig nog te prijzig voor doorsnee wegenwerken.

Na de middag neem ik het dossier van de Vrijetijdspas terug op. Met de vrijetijdspas willen we (financiële) drempels wegwerken om iedereen te laten genieten van het vrijetijdsaanbod in de Stadsregio. Naar aanleiding van een nieuwe procedure wordt de vrijetijdspas in een nieuw kleedje gestoken. De lancering is voorzien voor 2012, het jaar waarin Turnhout culturele hoofdstad van Vlaanderen is. En omdat Turnhout 2012 voor alle inwoners een feestjaar moet worden, komt de nieuwe vrijetijdspas net op tijd.

Ik stop vandaag wat vroeger om nog wat te kunnen werken aan het huis dat we aan het bouwen zijn. Die flexibiliteit is, naast een boeiend takenpakket, nog een voordeel van werken bij de overheid. Iedereen die nieuwsgierig is geworden naar het concept van Stadsregio Turnhout, kan terecht op onze website.

Home alone

Wanneer ik ’s morgens in het kantoor van de Stadsregio aankom, zijn alle bureaus nog leeg. Het hele team werkt in de voormiddag op locatie. Dat geeft me de tijd om door te werken aan een reeks verslagen die nog uitgeschreven moeten worden. Het maandelijkse teamoverleg komt als eerste aan de beurt. Daarna schrijf ik het overleg met de secretarissen uit. Rond 11.00 u  komen de eerste teamleden terug binnen. Tegen de middag zijn we bijna voltallig. Ik stuur een eerste versie van de agenda van het teamoverleg van december door die door de rest aangevuld kan worden. Daarna is het lunchtijd. Donderdag, broodjesdag. We proberen één dag per week samen te eten. Donderdagmiddag was daar het meest geschikt voor omdat het hele team dan in principe vanuit de Stadsregio werkt.

Wonen

De laatste donderdag van de maand staat er traditioneel een intern woonoverleg op de agenda. Drie teamleden werken rond dit thema, zowel centraal als in de Wooninfopunten, waardoor regelmatige afstemming zeker zijn nut heeft. De projectcoördinator woonbeleid geniet sinds een week van haar zwangerschapsverlof, maar vanaf 1 december staat haar vervanger klaar. We staan stil bij het takenpakket zodat het nieuwe teamlid zo snel mogelijk inzetbaar is. De eerste week zal hij intensief begeleid worden en een snelcursus lokaal woonbeleid krijgen. Vanaf de tweede week zou hij klaar moeten zijn om zelfstandig het terrein op te gaan.

Daarna overleggen we met de dienst huisvesting van Stad Turnhout over de werking van de ECO-leningen. Sinds juli geeft de Stadsregio deze rentearme leningen uit aan inwoners die energiebesparende maatregelen willen nemen in hun woning. Het initiatief kent een enorm succes waardoor we op de grenzen van de verwerkingscapaciteit botsen. We gaan na waar de bottlenecks zitten en kijken of dit opgelost kan worden door de inzet van tijdelijk administratieve medewerkers. Voor het einde van het jaar moeten alle dossiers immers verwerkt zijn om de inwoners van de Stadsregio te laten genieten van de federale interestbonificatie. Daarna schaven we nog aan de procedures die de kredietaanvraag moet doorlopen. Er zijn immers heel wat interne en externe partners bij betrokken. Terug op kantoor beantwoord ik nog wat mailtjes en dan zit ook de vierde blogdag er op.

een dagje op kantoor

In tegenstelling tot de vorige dagen oogt mijn agenda vandaag maagdelijk wit. Deze beschikbare tijd wil ik dankbaar aangrijpen om wat vinkjes te zetten in mijn takenlijstje. Dat begint immers steeds roder te kleuren. Zo neem ik me al enkele dagen voor om het actieplan 2012 voor de Stadsregio af te werken. Nu moet het echt gaan gebeuren!

Vanuit het team is er al heel wat werk geleverd om het jaarprogramma vlot te kunnen uitschrijven. Voor elk deeldomein staan de krachtlijnen en wat achtergrondinformatie op papier. Hoewel 2012 het laatste jaar van de legislatuur wordt, zijn de ambities er niet minder om. Tegen de middag valt de hele puzzel van doelstellingen en beschikbare middelen in elkaar. De Stadsregio kan uitkijken naar een goedgevuld werkjaar!

Na de middagpauze zet ik me terug achter mijn computer met een geurige kop koffie binnen handbereik. Ik begin met de verwerking van mails die de voorbije dagen noodgedwongen onbeantwoord zijn blijven liggen. Daarna duik ik in het stadsregionale mobiliteitsbeleid. Ook in 2012 willen we een module 15 afsluiten met de Vlaamse overheid. Dankzij dit systeem krijgen we een deel van de kosten van het flankerende mobiliteitsbeleid terug in de vorm van subsidies. De voorstellen die voorliggen richten zich in de eerste plaats tot stappers en trappers. Vrijdag overleggen we met de vier gemeenten welke voorstellen weerhouden worden.

Als afsluiter van de dag zet ik de krachtlijnen van de presentatie rond het stadsregionale woonbeleid op papier. Volgende week mag ik het project lokaal woonbeleid immers gaan voorstellen op de gemeenteraad van Vosselaar.

en een avond op locatie

’s Avonds staat de Raad van Bestuur van Erfgoed Noorderkempen op het programma. Deze organisatie bekommert zich om het archeologische en culturele erfgoed van de Noorderkempen. De nauwe samenwerking tussen beide organisaties en het lidmaatschap van de vier gemeenten van de Stadsregio, verklaart waarom we als waarnemer uitgenodigd worden op de bestuursvergadering. Naast de lopende projecten wordt ook hier aandacht besteed aan het actieplan voor 2012 en het bijhorende budget. Ondanks de afbouw van de Vlaamse subsidies, is Erfgoed Noorderkempen er toch in geslaagd om een ambitieus jaarprogramma samen te stellen. Ook hier komt de meerwaarde van intergemeentelijke samenwerking naar voren!

woonkwaliteit

Mijn tweede blogwerkdag begint om 08.30 u in het kantoor van de Stadsregio. Aangezien mijn teamleden vaak op locatie werken, start bijna elke dag met een snelle update over de lopende dossiers. Rond 09.00 u druppelen de stedenbouwkundigen van Oud-Turnhout, Vosselaar en Beerse binnen om verder te werken aan de stedenbouwkundige verordening rond woonkwaliteit. In deze verordening worden afspraken vastgelegd rond minimumnormen voor woningen en appartementen. We staan stil bij de gewenste oppervlakte van kamers, de nodige verlichting en verluchting en de mogelijkheden om naast auto’s ook fietsen veilig te kunnen stallen. Turnhout is niet voor niets de centrumstad waar het meeste gefietst wordt!

Nadat de opmerkingen van de verschillende partners op de ontwerptekst verwerkt werden, staan we nog even stil bij de rest van het af te leggen traject. Het ontwerp moet immers niet enkel goedgekeurd worden door de drie gemeenteraden, maar moet ook gedragen worden door de colleges van burgemeester en schepenen en de GECORO. Rond 11.00 u ronden we het overleg af.

naar Brussel …

Ik heb nog een uurtje voor mijn trein richting Brussel vertrekt. Die tijd gebruik ik om de nota van TreinTramBus in verband met Hoogwaardig Busvervoer door te nemen. Enkele weken geleden brachten we een bezoek aan Rouen om ter plaatse het lokale openbaar vervoersnetwerk te bekijken. Achteraf werd met verschillende organisaties gekeken of we het principe van Hoogwaardig Busvervoer (‘think tram, use bus’) ook in de Vlaamse steden kunnen laten slagen.

Daarna haast ik mij naar het station om de trein richting Brussel te nemen. Tijdens de treinrit heb ik de kans om het proeftuinproject van de Stadsregio nog even te overlopen. Daarna neem ik de agenda van de Raad van Bestuur van Erfgoed Noorderkempen door. Dat overleg staat woensdagavond gepland. Aangezien de Stadsregio nauw samenwerkt met Erfgoed Noorderkempen, zijn we ook als waarnemer vertegenwoordigd in de Raad van Bestuur.

Bij VVSG gaat een overleg door met de vijf regio’s die een proeftuin rond intergemeentelijke samenwerking mogen opzetten en vertegenwoordigers van de Vlaamse overheid. Hier kom ik ook mijn voorganger bij Stadsregio Turnhout opnieuw tegen die momenteel voor de Vlaamse overheid werkt. Elke regio krijgt de kans om zijn project voor te stellen. Er wordt stilgestaan bij de knelpunten die ervaren worden om intergemeentelijke samenwerking nog interessanter te maken voor de gemeenten. Daarna worden enkele vragen en voorstellen geformuleerd die op Vlaams niveau afgetoetst moeten worden. Iets voor vijf ronden we af.

… en weer terug.

Ik wurm me in een overvolle trein zodat er van het geplande doornemen van verschillende sectorale nieuwsbrieven niets in huis komt. Pas vanaf Herentals zijn er opnieuw zitplaatsen beschikbaar en breng ik de laatste minuten iets comfortabeler door. Terug op Stadsregio HQ neem ik nog even de belangrijkste mails door. Om 19.00 u zit ook de tweede dag er op.

Stadsregio Turnhout – de enige echte!

Een half jaar geleden begon ik als algemeen coördinator bij Stadsregio Turnhout. De vier Kempense gemeenten Beerse, Oud-Turnhout, Turnhout en Vosselaar werken sinds 1998 nauw samen rond mobiliteit, woonbeleid, milieu en sociale economie. Deze samenwerking waarbij een centrumstad en de omliggende gemeenten samen beleid maken, is uniek in Vlaanderen. Als algemeen coördinator stuur ik een klein team aan waarin elk lid een eigen expertiseveld heeft. Daarnaast probeer ik voortdurend de vinger aan de pols te houden bij de beleidsmakers en ambtenaren van de vier gemeenten zodat alle neuzen in dezelfde richting blijven staan. Vertrouwen en overleg zijn immers kernbegrippen voor Stadsregio Turnhout aangezien de samenwerking tussen de gemeenten gebaseerd is op vrijwilligheid.

wonen in de Stadsregio!

Op maandagochtend mag ik meteen de trein op. Ik wordt immers rond 09.00 u verwacht in het Provinciehuis van Antwerpen waar de studievoormiddag ‘Lokaal samenwerken rond wonen’ doorgaat. De aanleiding van de studievoormiddag is de publicatie van het boek ‘Bouwen en wonen binnen Babylonische beleidsstructuren’ door Universiteit Antwerpen. Aan Stadsregio Turnhout werd gevraagd om de ervaringen rond een gezamenlijk woonbeleid te delen. In 2009 werd er immers een versnelling hoger geschakeld in de samenwerking rond wonen binnen de Stadsregio. Mijn verhaal moet het theoretisch kader dat door de andere sprekers opgehangen wordt verder inkleuren. Ik leg de nadruk op de voordelen die intergemeentelijke samenwerking biedt en op het belang van vertrouwen tussen de verschillende partners om tot samenwerking te komen. Tenslotte komen ook wat lokale en bovenlokale knelpunten aan bod.

Achteraf krijg ik tijdens de broodjeslunch de kans om in te gaan op vragen van de andere deelnemers aan de studiedag, terwijl zij op hun beurt waardevolle input leveren vanuit hun ervaringen. Geïnspireerd wandel ik terug naar het station.

voorbereidingen voor later

De treinrit richting Kempen gebruik ik om het overleg van dinsdagochtend voor te bereiden. Ik zit dan samen met de ambtenaren ruimtelijke ordening om de laatste hand te leggen aan een gemeenschappelijke stedenbouwkundige verordening rond woonkwaliteit. Door minimumnormen rond oppervlakte, verlichting en verluchting op te leggen, willen we alle inwoners van de Stadsregio een kwalitatieve woning kunnen garanderen.

De rest van de namiddag gebruik ik om een nota met bijhorende presentatie af te werken rond de Vlaamse interne staatshervorming. Morgennamiddag wordt ik immers samen met vier andere Vlaamse regio’s verwacht bij de Vereniging van Vlaamse Steden en Gemeenten (VVSG). Daar gaan we samen met vertegenwoordigers van de Vlaamse overheid na hoe we intergemeentelijke samenwerking in Vlaanderen nog interessanter kunnen maken voor lokale besturen.

Het laatste uurtje van deze maandag besteed ik aan het opmaken van de bijlagen voor de Raad van Bestuur. Morgen wordt de agenda immers verstuurd aan de bestuurders van de Stadsregio. Tin, de administratief medewerker binnen het team van Stadsregio Turnhout, heeft al een stevige voorzet gegeven. Aansluitend verwerk ik nog wat binnengekomen mails. Rond zes uur kan ik mijn computer uitschakelen.

De laatste dag van de werkweek is weerom aangebroken. Het belooft een goed gevulde dag te worden en dus maak ik een vroege start. Vandaag is het opmaken van twee functiebeschrijvingen aan de orde.

Ik ben nog maar net begonnen, of ik krijg al telefoon van een klant. Hij heeft een vraag over een procedure waar ik verantwoordelijk voor ben. Ik beloof het uit te pluizen en hem met een antwoord op zijn vraag terug te bellen. Ik kijk wat dingen na en merk al vlug dat de informatie die hij nodig had op een andere plaats staat dan waar hij aan het zoeken was. Ik laat hem meteen weten waar hij de informatie kan vinden en ook waarom die daar te vinden is.

Als ik dacht ononderbroken aan de functiebeschrijvingen te kunnen werken, had ik het mis. Er staat eerst nog een teamvergadering op het programma. De stand van zaken wordt uit de doeken gedaan, vragen gesteld en beantwoord en er worden tips meegegeven over de beste manier om dingen aan te pakken. Best wel leerrijk, zo’n sessie.

Terug naar mijn functiebeschrijvingen. Ik heb bijna de rest van de dag nodig om die documenten aan te passen en aan te vullen aan mijn notities van de intake. Eens ik ermee klaar ben, gaan ze nog ter nazicht naar mijn coach. Als ik zijn feedback heb, kunnen de documenten ook naar de klant voor diens goedkeuring en kan de volgende stap in de procedure in gang gezet worden.

Ik vul mijn agenda voor de komende week nog snel aan.

De rest van de dag wordt opgevuld met het werken aan het rapport van een kandidaat. Dat sluit mijn werkdag en werkweek af. Ik breng nog 2 collega’s met de auto tot aan het station, dan hoef ik me al iets minder schuldig te voelen dat ik alweer niet met de fiets ben gekomen.

En daarmee kan het weekend van start gaan.

Er staan weer wat intakes op het programma vanmorgen. Vier om precies te zijn. Ik spendeer de ganse voormiddag in een vergaderlokaaltje met de externe coach terwijl de ene klant na de andere binnenkomt om ons wat uitleg over de functie uit de doeken te doen en afspraken te maken naar het verdere verloop. Als ik het zo eens bekijk, zal de opvolging van al de procedures die deze week zijn opgestart, me wel een poosje zoet houden.

Over de middag trek ik met mijn collega’s naar het restaurant van het gebouw. Het menu van de dag laat de keuze tussen zalm en spaghetti. Heel lekker, maar niets voor een vegetariër als ik. Ik besluit het dan maar te houden op een broccolisoep en een broodje.

’s Namiddags staat er een CV-screening op mijn planning. Dit wil zeggen dat ik voor een selectieprocedure de CV’s van de kandidaten ga bespreken met de klant. Er zijn heel wat mensen die zich kandidaat hebben gesteld voor de functie en dus ook heel wat CV’s die ik moet doornemen voor ik naar die meeting vertrek. Deze procedure richt zich op mensen die al voor de Vlaamse overheid werken of die tot een wervingsreserve behoren. We kijken eerst of dit wel het geval is bij elke sollicitant. Daarna beoordelen we ook hoe relevant hun voorbije ervaringen zijn voor de huidige functie en hoe diepgaand de motivatie is die zij hebben meegegeven. De meeting met de klant verloopt vlot; over de meeste kandidaten zijn we het meteen eens of we ze toelaten tot de volgende selectiefase. Er zijn maar een paar twijfelgevallen waar we verder over discussiëren. Na de vergadering is er een definitieve lijst opgesteld. Een collega die instaat voor de administratie kan nu mails beginnen versturen naar de kandidaten of zij al dan niet worden uitgenodigd voor de volgende fase, in dit geval een jurygesprek waarbij zij ook een case op te lossen en te verdedigen krijgen.

Ik spoor samen met een collega weer naar huis. Dat maakt de treinrit wat minder saai. Morgen zit ik weer in Heverlee in plaats van Brussel. Dat geeft mij het vooruitzicht iets langer te kunnen slapen…

Dat begint goed: alle treinen naar Brussel hebben vertraging. Ik kom dan ook drie kwartier later dan anders aan. Net op tijd om nog wat documenten af te drukken, mijn spullen bijeen te nemen en op intake te vertrekken. Vandaag staan er drie intakes op het programma, twee in de voormiddag en nog een in de namiddag.

Voor het gesprek in de voormiddag ga ik op pad naar de klant. Niet dat ik ver moet gaan, de overheidsgebouwen liggen vrij dicht bij elkaar. Ik word vergezeld door een externe consultant. Hij volgt het gesprek mee, maar houdt zich wat op de achtergrond. De bedoeling is dat hij me wat coacht tot ik wat meer ervaring heb opgebouwd. De leidraad die ik gisteren heb gemaakt blijkt een handig document om structuur en overzicht in het gesprek aan te brengen, al kan ik na het gesprek toch enkele aanvullingen bedenken. Nadat de twee functies besproken zijn en er afspraken zijn gemaakt naar de selectieprocedure toe, merk ik dat ik wat rust kan gebruiken. De besprekingen zijn wat uitgelopen; de middagpauze komt dan ook als geroepen. 

Eenmaal terug op kantoor ontdek ik een leuke verrassing: een collega die na een lange afwezigheid opnieuw komt werken heeft voor iedereen een chocolaatje meegebracht. Hier word ik vrolijk van.

Als het middagmaal achter de kiezen is verdwenen, is het tijd voor de laatste intake van de dag. Ditmaal komt de klant naar ons. We zonderen ons af in een vergaderzaal en nemen de functiebeschrijving door. Deze keer kunnen we ons wel stipt aan de tijdsplanning houden. Na het gesprek is het al twee uur. Tot hiertoe is de dag voorbij gevlogen.

De rest van de dag vult zich met wat kleinere taken: ik stuur de klant van vanmorgen het antwoord op enkele vragen die tijdens het gesprek gesteld werden, ik beantwoord de mails die zijn binnengekomen en pleeg enkele telefoontjes. Morgen staan er – alweer – intakes op het programma. De voorbereiding daarop sluit mijn dag af.

Na een productieve dag – en zonder vertraging – spoor ik weer naar huis.