Jobpunt

de dag voor overleg…

Elke vrijdagvoormiddag overleg ik met de voorzitter van vzw Het Domein Bokrijk de belangrijkste punten. Als gedeputeerde van het provinciebestuur is hij afgevaardigd in de vzw als voorzitter. Als directeur ben ik de secretaris. Samen met de penningmeester (het diensthoofd financiëren) vormen we het dagelijks bestuur. Vermits de vakantie voor de deur staat, staat er heel wat op de agenda.

Om 11u bezoeken we samen met een cameraploeg van TVLimburg de ‘zilverkamer’. Dit is de nieuwe permanente tentoonstelling die in het Openluchtmuseum gehuisvest is. Het gaat over een prestigieuze collectie schutterszilver die baron Van Bogaert ons schonk via zijn testament in de jaren negentig.  De conservator geeft ons een rondleiding en staat de pers te woord.

Om 12u is er een lunch met de voorzitter en de vertegenwoordigers van Senior Consultants. We bespreken de werking van de depotwerking. Bokrijk heeft maar liefst 38.000 voorwerpen in collectie. Deze worden allemaal ditgitaal geïnventariseerd en krijgen een plekje in een depot. Dit depot is van uitzonderlijke kwaliteit. De voorwerpen worden vooraleer ze gestockeerd worden helemaal behandeld zodat ze kiemvrij blijven. Dit is belangrijk voor het museum. Alle voorwerpen in het museum zijn namelijk echt. Authenticiteit is het sleutelwoord. In Bokrijk is niks fake. Tja, we merken dat onze bezoekers er niet altijd bij stilstaan maar we blijven er aan werken. OOk voor de generatie na ons.

Om 14u stap ik in in het volgende wekelijkse overleg: de samenkomst met de directeurs van de directie ‘ruimte’ in het provinciebestuur. Dit is een moment van informatie-overdracht en afspraken maken binnen het grote provinciebestuur. Ik probeer het dan ook niet te missen….

Om 16u ben ik terug op kantoor. Ik check nog even de voorbereidingen voor het weekend. De Jommekesdag staat zondag op de agenda.

Rond 17u begin ik na de check-up van mials, post en andere…. Om 19u rond ik af en stel ik vast dat de week weer omgevlogen is…

Het college van burgemeester en schepenen vergadert iedere maandag, alle dossier moeten de donderdag ervoor, voor 12u op de bureau van de secretaris liggen. En vanuit de borre zijn dit er nogal wat deze week. We willen volgend jaar een telescopische tribune in onze theaterzaal maar het schepencollege moet nog overtuigt worden van de noodzaak ervan. Verder is ook de polyvalente zaal in de borre dringend aan een opknapbeurt toe. Creatieve ideeën en de wil om er aan te beginnen zijn er al maar niet alleen koken kost geld, ook schilderen en verfraaiingwerken. En zo zijn er dus nog een paar dossiers die ik vandaag heb afgewerkt.

Voor ik aan de dossiervoormiddag ben begonnen ben ik even mijn licht gaan opstreken bij de sportdienst. Daar is gisteren een nieuwe vrijwilliger begonnen vanuit het ECHO-project. Dit is een hertewerkstellingsproject vanuit UPC Sint-Kamillus, zij proberen mensen die het moeilijk hebben met het arbeidsritme, via stages en vrijwilligerswerk naar het reguliere arbeidscircuit te leiden. We hebben nu drie vrijwilligers vanuit ECHO in de borre en we zijn daar zijn tevreden over. Een boeiende samenwerking.

Over Sint-Kamillus gesproken, om 13u hebben we een vergadering gehad met de personeelsverantwoordelijke van Sint-Kamillus. In April volgend jaar gaan we een project doen samen met hen. Het wordt een maand die in het teken van de psychiatrie zal staan. Geen stigmatisering echter maar laten zien wat psychiatrie echt is, niet wat er in de media naar boven komt. Op 1 april opent een dubbeltentoonstelling die de ganse maand april te bezichtigingen zal zijn en eveneens op 1 april hebben we een uitzonderlijke voorstelling: TE GEK! Literair met aansluitend de alom bekende Sint-Kamillus personeelsfuif, die uiteraard open staat voor iedereen. Het wordt een unieke project en een boeiende samenwerking.

Om 16u is er dan overleg met de schepen van personeel. Wij zij druk bezig met een nieuw organigram en een nieuwe personeelsformatie. Een boeiende maar o zo moeilijke opdracht. Waar moet personeel bijkomen? Waar kunnen ze het met minder stellen? Hoe organiseren we welke dienst? Voor de borre alleen al is dat een ingewikkelde zaak, en dan moet het nog passen in het geheel van de gemeente.

Een drukke en boordevolle dag maar, zoals ik het tegen mijn kinderen zeg, morgen heeft papa maar een halve dag!

Voor een groot deel van de voormiddag zit ik aan de computer. Er moeten vragen beantwoord worden van de gemeenteraad en er moet tamelijk veel op papier gezet worden: de timing en het protocol voor de Prinsenverkiezing, de onderrichtingen voor de jury van de carnavalsstoet, ….

Om 10 uur komt de regionale zender TV-Oost langs. We bekijken enkele plaatsen waar de stoet het best kan gefilmd worden. De zondagsstoet zal ’s avonds te bekijken zijn: ideaal voor mensen die niet uit de voeten kunnen en toch mee willen genieten van het gebeuren.

Deze namiddag voer ik op de website van de privacycommissie de gegevens in i.v.m. de veiligheidscamera’s met carnaval.

De coördinator van de gemeenschapswachten springt binnen en vraagt of ik even tijd heb. Samen bekijken we wanneer en waar de mensen ingeschakeld moeten worden tijdens de carnavalsperiode.        

De afsluiter van de dag is de bespreking van de carnavalskrant. Enkele mensen van de sectie Communicatie zijn erbij komen zitten. Op de voorpagina komt natuurlijk de carnavalsaffiche. Verder moet het een zeer informatieve krant worden met korte berichten, weinig interviews, veel foto’s en af en toe een ludieke noot.

Morgenvroeg is het stafvergadering, dus neem ik nog even de agendapunten voor het college door.

In de namiddag komt Fons Van Dyck het nieuwe merkbeleid voor Vlaanderen toelichten. Gelukkig is er airco in de vergaderzaal. Voor ik naar huis ga, beantwoord ik nog even de dringendste mails.

Maandagochtend, een rustig ritje met de trein (nerveuze de-examens-komen-dichterbij middelbare scholieren niet meegerekend, ik voel met hen mee). Ik zit wat te mijmeren over de maandag van vorige week en hoe compleet anders die er uit zag. Op dinsdag 24 mei werd de gloednieuwe huisstijl en de nieuwe website van het OCMW Roeselare gelanceerd. Maandag 23 mei beloofde dus een hectische dag te worden, vol voorbereidingen en het verzinnen van noodoplossingen. Uiteraard! Onze drukker liet het afweten en ondanks een goede voorbereiding waren we hier en daar toch nog iets kleins vergeten. Moe van een onrustige nacht en een weekend vol “huisstijl”, zag ik zowat alle uithoeken van ons gebouw om de laatste puntjes op de “i” te zetten. Wijselijk liet ik het beantwoorden van mijn telefoon over aan mijn stagiaire, zodat ik ook nog eens rustig onze website kon doornemen om taalkundige blunders te vermijden. Vandaag is de drukte van toen even verleden tijd en geniet ik van mijn dagelijks wandelingetje van het station naar mijn bureau. De vogeltjes fluiten en de zon schijnt, het wordt een leuke dag.

Als ik door het raam van mijn bureau kijk, zie ik de in Roeselare welgekende “pilaar” van het OCMW gebouw. Op de pilaar, niet meer de traditionele bollen, maar ons nagelnieuwe logo. Ik kan er niks aan doen, maar eigenlijk voel ik me wel een beetje trots. Het proces vanaf ontwikkeling tot lancering duurde een goed half jaar. Gedurende deze periode deden we ons uiterste best het nieuwe gezicht van de organisatie verborgen te houden en nieuwsgierige collega’s op een afstand te houden. “Een toonbeeld van een goede samenwerking”, zo beschreef onze secretaris ons harde werk van de voorbije maanden. En weet je,….. volgens mij heeft hij gelijk. Ik stond er de afgelopen periode zeker niet alleen voor. In tegendeel! Een groep personeelsleden vanuit alle hoeken van de organisatie heeft zich achter het project gezet en samen zijn we er in geslaagd een mooi resultaat neer te zetten.

“Het oog van de storm”, zo noemde een collega vanuit ICT de rust van de voorbije dagen. “Je weet wel, in het oog van een storm is het altijd rustig, maar dan moet de rest nog komen overwaaien”. Al bij al blijkt dit tweede deel van de storm nog goed mee te vallen. We kregen al heel wat positieve reacties uit verschillende hoeken en zoiets doet altijd deugd. Hier en daar komen wel wat vragen, of worden een aantal foutjes ontdekt, maar niets wat we met gezond verstand en een extra inspanning niet kunnen oplossen. Wie weet wat de volgende dagen zullen brengen….

een korte dag waarin veel moet gebeuren…

Vrijdag, de laatste werkdag van de week. Althans van de reguliere werkweek. Dag klopt ook niet volledig. We werken op vrijdag namelijk enkel ’s ochtends.

Een korte dag waarin veel moet gebeuren. Mailbox open en mailen maar. De persmap van ‘De Mars op Oostende’ bezorgen aan Uit in West-Vlaanderen. Drukproeven van nieuwe advertenties goedkeuren. Nieuwe inschrijvingen voor de komende persconferentie noteren. Luc van het grafisch atelier stormt onze dienst binnen met een grote rol onder zijn arm. Het spandoek is gearriveerd! Vlug ook melden aan de organisator van Realtime dat hij het kan komen ophalen. Ondertussen bespreek ik met Luc de laatste details voor het paneel voor de persconferentie. Oef, ook daar zit alles goed. Enkel nog de persmap afwerken en we zijn er klaar voor.

Het is al 11.00 uur en er staat nog heel wat op het programma. Mijn collega briefen voor ‘Jong Geweld’ – de gratis muziekoptredens die morgen plaatsvinden. Samen nemen we het draaiboek door. Tussendoor word ik opgebeld door de balie van het Stadhuis. ‘Er zijn hier mensen van de VRT – Cobra voor een affichewedstrijd. Weet jij daar iets van?’. Ik snel onmiddellijk naar beneden. Ze zijn hier natuurlijk om de afficheborden van de affichewedstrijd ‘Cobra The Power of Print’ te filmen en ondertussen wat vox pops te doen. Helaas, ik moet ze teleurstellen. Wegens omstandigheden worden de panelen pas zaterdag geplaatst. Een rit naar Oostende voor niets? Toch niet helemaal, ik breng hen in contact met de organisator en hij geeft hen de locaties door waar de panelen wel al staan. ‘Bedankt! We komen later nog eens terug naar Oostende. Met de Mercator op de achtergrond, mooi beeld.’ Enfin, dit dus tussendoor. Over terug naar de briefing met mijn collega. Het draaiboek is duidelijk, de taken worden verdeeld. Dan rest ons nog enkel de wagentjes klaar te maken. Flyers, affiches, vlaggen, verlengkabels, verdeeldozen, t-shirts, en zo veel meer inladen. Een heuse klus. Maar om 13.00 uur kunnen we met een gerust hart de middag tegemoet gaan.

Een korte blog, voor een korte dag. Op naar een zaterdag vol ‘Jong Geweld’!

Goeiemorgen,

Gebruikelijk ochtendritueel.  Weinig volk vandaag, rustig dus, just what I need.

Mailtje van de collega met alle gegevens i.v.m. Life Cycle Cost Analyse die hij graag op de website wil.  Ik meld hem, zoals gisteren gezegd, dat ik het bekijk, maar pas op de site zal kunnen eind juni.  Om niet alles uit te stellen, mail ik intussen wel onze websitetechnicus om te kijken wat er technisch mogelijk is.  Gelet op andere prioritaire werkzaamheden en verlof in juli, zitten we samen ergens half juli.  Ik geef ook enkele andere zaken ter bespreking aan.

Iets later een mailtje van de werkgroep die bezig is met het ontwikkelen van zorgindicatoren (heb ik jullie dinsdag al aangegeven).  Men zoekt een datum voor de vergadering van september waarop ze hun eerste versie van het rapport gaan presenteren.  Tegenwoordig gebeurt dat allemaal met een doodle.  Waarschijnlijk handig, maar ondanks mijn eerder jonge leeftijd, ervaar ik dat die technologie allemaal snel als vanzelfsprekend wordt ervaren.  In een professionele context vind ik het woord ‘doodle’ ook gewoon te schattig.  Bijna gezellig clubje dat een datumpje afspreekt om eens gezellig te babbelen over indicatortjes.  Versta me niet verkeerd, ik neem graag deel aan de werkgroep en alles verloopt gemoedelijk en voldoende professioneel, maar ik kan niet laten om met sommige zaken minstens te glimlachen, zoals het fenomeen doodlen.

Men stelt de vraag ook om tegen 1 juli de bijgevoegde tekst van 33 blz. te lezen en opmerkingen of reacties te geven.  Doe ik graag, maar ik moet dat inplannen of het schuift op, intussen weet ik dat.  Vroeger vond ik dat nogal hoogdravend om alles wat je doet in je agenda te plannen (iedereen kan dat lezen).  Ik  zette er enkel vergaderingen in.  Intussen vind ik het een handig geheugensteuntje voor mezelf, zeker als ik wat meer zaken tegelijk aan mijn hoofd heb die allemaal een verschillende ‘deadline’ hebben.  Het helpt, point final.

Iets voor de middag een uitnodiging van de Vlaamse ombudsman om binnen 2 weken de voorstelling van zijn jaarverslag bij te wonen in De Schelp van het Vlaams Parlement.  Toffe zaal en op zich en een gelegenheid om me iets meer te betrekken bij klachtenbehandeling, al moet ik toegeven dat ik voornamelijk de VIPA-klachten goed wil afwerken en voor bijkomende info naar onze departementale klachtencoördinator stap.  Anderzijds weet ik dat zo’n events je wel eens een goeie boost kunnen geven.  We zullen zien, maar vermoedelijk heb ik andere zaken te doen binnen 2 weken.

Een mailtje van een collega met de vraag of ik weet heb van een analoog VIPA-fonds in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest.  Ik moet toegeven dat ik dat eigenlijk niet weet, wat ik als beleidsadviseur op zich niet kunnen vind.  In Wallonië bestaat zoiets wel, maar daar hebben we nu niks aan.  Ik heb altijd het idee dat ik alles moet weten wat relevant is of kan zijn voor het VIPA en bij vragen als deze stel ik mezelf een beetje teleur.  Maar ja, ik heb ook maar één hoofd natuurlijk.

Er stromen in de loop van de dag verschillende mails van het kernteam Beleidsplan Ruimte Vlaanderen (BRV) binnen, zoals quasi dagelijks.

Om 14u komt het kernteam BRV samen in het Boudewijngebouw i.p.v. het Phoenixgebouw zoals normaal.  We gaan in een 5-tal werkgroepjes brainstormen over de verschillende uitgangspunten van het BRV.  Ik heb mezelf opgegeven voor een werkgroepje i.v.m. integrerend beleid, een item dat ik ook herken in ons beleidsdomein.  Ik heb gisteren nog een mailtje naar de projectleider gestuurd om aan te geven dat ik momenteel onvoldoende tijd heb om alle documenten te lezen en als totale nitwit in ruimtelijke ordening de essentie van het vorige Ruimtelijke Structuurplan Vlaanderen (RSV) nog niet heb kunnen lezen, kwestie van toch de nodige achtergrond te hebben.  Ik word altijd ambetant als ik niet weet wat het kader is waarbinnen ik werk, wat de essentie is.  De essentie van iets is zelden heel complex, maar je moet ze wel kennen natuurlijk.  Een beetje zwemmen zonder dat je weet hoe diep het zwembad is en hoe ver je van de kant bent, mocht je even verdrinken.

Vandaag had ik echt een goed gevoel.  Iedereen kon zijn ding zeggen en er werd evenwaardig gediscussieerd.  In een grote groep is het niet altijd even evident om iedereen zijn punt te laten zeggen en overal op te reageren.  Al moet ik er hier aan toevoegen dat de sfeer open en gemoedelijk is en toch ook enorm to the point.  Ik voel me zelden geremd om, ook in de grote groep, mijn gedacht te zeggen, maar merk dat mijn iets beperktere kennis van het RSV me soms beperkt in het volgen van alle discussies.  Soit, ik heb er eigenlijk wel vertrouwen in dat het goed komt, zeker na vandaag.

Ik had jullie dinsdag een uitgebreidere toelichting beloofd over het BRV, dus hier toch even aangeven wat en hoe, maar vooral wat mijn rol is, want dat is toch de bedoeling van de blog.  Het bestaande RSV dat midden jaren negentig is opgesteld, is voornamelijk vanuit het beleidsdomein ruimtelijke ordening geschreven, met weinig betrokkenheid en rekenschap van andere beleidsdomeinen of maatschappelijke invalshoeken.  Het was ook eerder rigide opgesteld, met niet zo veel ruimte voor nieuwe ontwikkelingen en flexibiliteit.  Dit BRV, als opvolger voor het RSV, wil men expliciet opstellen met de betrokkenheid van de verschillende beleidsdomeinen.  De collega’s van ruimtelijke ordening houden nog de pen vast, althans een speciaal hiervoor aangeworven projectleider, maar ieders stem klinkt in se evenwaardig.  Voor het beleidsdomein WVG ben ik aangeduid om onze bijdrage te coördineren.  De bedoeling was dat elk beleidsdomein iemand 3 dagen per week ter beschikking stelde voor de respectievelijke bijdrages.  Praktisch heeft bijna elk beleidsdomein dit opgelost door meer dan één iemand aan te duiden en de tijdsinvestering zo te verdelen.  Namens WVG coördineer ik dus en kan ik een beroep doen op 2 collega’s van het departement.  Op zich geweldig interessant voor mezelf om te zien wat ik waard ben in zo’n opdracht.  Ik ben vanuit mijn vorige functies gewend om zelfstandig te werken zonder dat ik veel overleg met derden nodig had om mijn doelstellingen te bereiken.

Daarnaast moet ik met mijn 2 collega’s duidelijke taakafspraken maken zodat we niet allemaal hetzelfde doen en ik genoeg stof heb om teksten te produceren.  De afspraken zijn intussen gemaakt en iedereen kon er zich zonder problemen in vinden.  Ik ben eerlijk gezegd blij dat ik 2 collega’s heb die met ongeveer dezelfde positieve instelling als ik deze opdracht opvatten.  Ik moet wel nog een draagvlak creëren bij de andere agentschappen van het beleidsdomein.  Terug hoop ik op een constructieve houding, want ik heb ze echt nodig om de opdracht tot een goed einde te brengen.  Ik heb er mijn secretaris-generaal over aangesproken en hij staat open voor voorstellen of overleg war nodig.  Dit vind ik altijd heel belangrijk in mijn werk, een draagvlak hebben bij je leidinggevenden.  Ik heb in het verleden soms alleen gestaan met mijn meningen t.a.v. collega’s, terwijl ik vanuit mijn kennis en ervaring wist dat ik consequent en waarachtig mijn mening formuleerde.  Op die moment is het voor mij belangrijk dit aan te geven aan mijn leidinggevenden en is het voor mij cruciaal dat zij op dezelfde golflengte zitten of mij bijsturen waar nodig.  Zonder ruggesteun sta je serieus in je blootje als iedereen een andere mening heeft dan jou.  Ik probeer altijd draagvlak te vinden voor de zaken die ik doe.  Cruciaal.

Enfin, het BRV is voor mij something totally different, maar mijn spirit zit goed en dan ben ik al meer dan halfweg.  Zoals gisteren gezegd: het werktempo ligt hoog, maar creëert ook een goede sfeer en drive in de ploeg.  Ik speel graag in ploeg.

Rond 16u30 is de vergadering van het kernteam afgelopen.  De bespreking en discussies dreigden te lang uit te lopen en een deel van de agenda van vandaag is verplaatst naar volgende week.  Alle teksten lezen dus.  Ik doe mijn best, soms kan een mens niet meer doen.  Ik kan niet 20 bladzijden lezen als ik maar tijd heb voor 1.  Keuzes maken en organiseren, het worden voor mij dé woorden voor 2011.  Druk, druk, druk, ik wil er niet van weten of horen, we geraken er wel door.  The spirit vinden en houden in je werk is voor mij heel belangrijk.  Dat gaat met ups en downs, maar met een goeie spirit geraak je door de lastigere, saaie momenten en doen de ups des te meer deugd.  Dat is de essentie als je jezelf afvraagt of je je werk (nog) graag doet, wat mij wel eens overkomt: kan ik er nog de drive voor vinden of moet ik me dwingen en wroeten.  Je hebt altijd saaie of minder tot de verbeelding sprekende delen aan je werk, maar dat heeft m.i. iedereen.  Vraag is of je dit kan compenseren met genoeg andere toffe zaken.  Ik zeg hier volmondig ja.  Het swingt genoeg momenteel of ik doe het swingen, al ben ik meestal de eerste om mezelf te relativeren, wat ik geen slechte eigenschap vind, soms wel een vermoeiende.

Vandaag merkt een collega op dat een koepelorganisatie sneller wist dat één van onze besluiten was goedgekeurd door de Vlaamse regering dan dat het op onze website stond en dat dit eigenlijk niet kan.  Ik kan niet anders dan haar gelijk geven, maar ik heb al gezegd, ik heb maar één hoofd en 2 handen.  Het herinnert me wel aan het feit dat ik mijn systematiek om die zaken op te volgen, beter moet bewaken.  Liefst vandaag op de site, maar ik neem me voor om het morgen deftig te doen.  Mijn afdelingshoofd zegt wel duizend keer, niet enkel tegen mij: “We moeten er ons op organiseren, geen eenmalig shot, maar structureel verankeren in de werking van je organisatie”. In het begin vond ik dat altijd zwaar klinken en de reflex van ‘ja, ja’, maar intussen weet ik dat hij gelijk heeft, want zonder structuur en opvolging, slabakken bepaalde zaken.  Vandaag dus terug aan herinnerd, maar we lossen het weer wel op.

Minder dan 2 blz. bloggen zal voor nooit zijn.  Tot morgen voor de laatste blogdag.  Een mens zou het nog gaan missen.