Jobpunt

vrijdag 28 mei 2010: een iets ‘gewonere’ werkdag

Het ziet er naar uit dat vandaag een iets ‘gewonere’ werkdag wordt dan de voorgaande dagen.  In de Standaard verscheen een  artikel naar aanleiding van de statengeneraal interlandelijke adoptie.  Ik vond hun keuze van titel en foto niet zo geweldig maar het schrijven van krantenartikels en ervoor zorgen dat het de aandacht van de lezer trekt, is hun métier en niet de mijne.  De inhoud van het stuk is evenwichtig en geeft weer waar het in de statengeneraal over ging en dat blijft het belangrijkste.

Ook vandaag liggen er ontwerpen van briefwisseling, kindvoorstellen en allerhande attesten voor buitenlandse centrale autoriteiten interlandelijke adoptie klaar ter ondertekening.  Ik schrijf ook de speech die ik op de statengeneraal bracht, nog verder uit zodat hij kan doorgestuurd worden naar de aanwezigen.  Ik wil graag dat de klemtonen die er dag zelf nog bijkwamen, erin verwerkt zijn.

Daarna is er nog eens een overleg over een bijzonder zelfstandig adoptiedossier waar al veel tijd en energie werd geïnvesteerd.  Er zijn nieuwe elementen en een beslissing dringt zich op.

In de namiddag bespreek ik met onze administrateur-generaal Katrien Verhegge de statengeneraal en de aanpak van het vervolgtraject. 

Ik werk nog wat mails af en vertrek op tijd naar huis.

zaterdag 29 mei 2010: ‘de dag van de geadopteerde’

Vandaag is het ‘de dag van de geadopteerde’. De vereniging www.geadopteerd.be organiseert een stadwandeling door Leuven gevolgd door een picknick in het stadspark.  Ze hebben de zon mee!  Ongeveer 60 mensen, groot en klein, staan op de afgesproken plek voor het stadhuis.  Ik zie enkele bekende gezichten en veel gezinnen met kinderen van diverse leeftijden. Blijkbaar had niet iedereen zin in de stadwandeling want bij de picknick zijn er beduidend meer mensen.  Iedereen maakt zijn keuze uit de belegde broodjes en de koffiekoeken en vlijt zich neer op speciale fleecedekentjes met het logo van de vereniging.  Er zijn ook nog appels met opdruk.

www.geadopteerd.be schreef ter gelegenheid van deze dag een wedstrijd uit voor de mooiste inzending rond het thema adoptie.  De winnares is 10 jaar oud en schreef een heus stripverhaal over haar rootsreis. Zij krijgt haar stripverhaal geprint op grote plakkaten mee naar huis. 

Ik vond het belangrijk om erbij te zijn en ik hoop dat de groep elk jaar groter zal worden. Ik praat nog met enkele mensen en vertrek dan naar huis, de picknickers achterlatend in de zalige zon.

Tot zover een atypische werkweek van de Vlaamse adoptieambtenaar.  Het bloggen viel mij goed mee en ik kan alleen maar hopen dat u ervan genoten hebt!

Met de beste groeten,

Dorine Chamon

slotcolloqiuim van de Staten-Generaal interlandelijke adoptie

Vandaag is het een speciale dag. Het slotcolloquium van de Staten-Generaal interlandelijke adoptie start om 9 uur in De Schelp van het Vlaams Parlement.  Ik was mij daar vannacht ook duidelijk bewust van…

Ik vertrek een uur vroeger dan gewoonlijk om op tijd onze gastspreker, de heer Hans van Loon, op te halen die verblijft in een hotel aan de Grasmarkt in Brussel. Samen wandelen we door het park om als eerste voor een gesloten Vlaams Parlement te staan!  Stilaan verschijnen ook veel bekende gezichten: adoptieouders, verantwoordelijken van diensten uit de adoptiesector en een grote groep geadopteerde volwassenen. In hun kielzog een klein meisje dat namens de geadopteerden aan elke wachtende een frisgroene appel geeft waarop staat: “En wat als de appel ver van de boom valt?”  Op deze manier vragen zij aandacht voor de stem van de geadopteerden met verwijzing naar hun website: www.geadopteerd.be.  Zij zijn betrokken partij bij deze Staten-Generaal en vragen vooral meer inspanningen rond begeleiding van de adoptiegezinnen na de adoptie en een uitgewerkte regeling van het inzagerecht in adoptiedossiers.

Gelukkig gaan de deuren volgens de afspraak stipt om 8.30 uur open.

Na een deugddoende koffie met koffiekoek, gaat de Staten-Generaal van start. Ook de slotvergadering wordt deskundig in goede banen geleid door mevrouw Martine Lemonnier, voorzitter van het Raadgevend Comité bij Kind en Gezin. De sprekers maken goed gebruik van de hen toegemeten tijd. 

Prof. dr Nicole Vliegen stelt de resultaten van de werkgroep rond geschiktheidsonderzoek voor.  Diensten voor maatschappelijk onderzoek spreken met kandidaat-adoptieouders en geven dan een inschatting van hun sterke en zwakke punten in het kader van een mogelijke interlandelijke adoptie.  Hierop baseert de jeugdrechter zich om al dan niet een geschiktheidsvonnis af te leveren. Sinds de wetswijziging in september 2005, heb je dit vonnis nodig om in aanmerking te komen voor een interlandelijke adoptie. Hier hangt voor elke kandidaat-adoptieouder dus alles van af… Er zijn nogal wat frustraties bij alle betrokken partijen maar de werkgroep heeft ook aanbevelingen klaar om de zaken te optimaliseren en te verbeteren. 

Prof. dr. Wouter Vandenhole brengt het relaas uit de werkgroep die zich boog over het vraagstuk van de bemiddeling bij interlandelijke adoptie. Dit is het centrale stuk van het adoptieproces waarin ofwel de interlandelijke adoptiediensten ofwel de VCA rechtstreeks, verantwoordelijkheid dragen voor het goede verloop naar een uiteindelijke matching van een kind aan kandidaat-adoptanten. Ook hier weer concrete aanbevelingen. 

Prof. dr. Frederik Swennen brengt de rol van de overheid op tafel.  Hij krijgt de zaal lachend op zijn hand als hij op het einde van zijn powerpointpresentatie een kleurenfoto van een bloem uit de Nachtschadefamilie projecteert en zo de link legt naar de aanslag die de werkzaamheden op zijn nachtrust hebben gehad. Als hij dan ook nog zegt dat het over het kruid ‘bitterzoet’ gaat en stelt dat dit wel als samenvatting van de werkgroepactiviteiten kan gelden, is dat een knipoog naar de werkgroep. Deze deelnemers begrijpen perfect waarover hij het heeft.

Na een zeer korte koffiepauze komen vanuit de werkgroep die werkte rond de verplichte voorbereidingscursussen en de nazorg ook zeer concrete aanbevelingen om vooral de kandidaat-adoptanten voldoende voor te lichten over de huidige adoptierealiteit en hen de nodige inzichten aan te reiken over de algemene en de specifieke ontwikkelingsvraagstukken die zich stellen in een adoptiegezin.  Prof. dr. Michel Vandenbroeck stelt die deskundig voor aan het publiek. 

Daarna kom ik zelf aan het woord.  Ik hou het kort maar zet nog eens duidelijk in de verf dat interlandelijke adoptie vertrekt vanuit de nood van een kind aan een familie en dat die ingrijpende stap alleen kan gezet worden als er voldoende garanties zijn rond de adopteerbaarheid van het kind en rond de onmogelijkheid om voor dat kind een familie in zijn geboorteland te vinden. Daarnaast verwijs ik naar de lange wachttijden voor een interlandelijke adoptie die een enorme belasting zijn voor kandidaat-adoptiegezinnen. Mijn pleidooi om te zoeken naar een manier om de kandidaten alleen te laten starten met de voorbereiding als er een redelijke kans is op de komst van een adoptiekind binnen een redelijke termijn, sluit aan bij wat elke voorzitter van de werkgroepen stelde. 

Mijn speech eindig ik met het inleiden van Dhr Van Loon.  Hij is secretaris-generaal van de Haagse Conferentie en stond aan de wieg van wat wij kortweg het ‘Haags Adoptieverdrag’ noemen. Dit werd door België geratificeerd in 2005 en beïnvloedde de uitwerking van onze adoptiewetgeving.  De volledige naam van dit verdrag klinkt als volgt: Verdrag van 29 mei 1993 betreffende de bescherming van kinderen en de samenwerking in respect in interlandelijke adoptie.  De historische context van het ontstaan van dit verdrag geeft eens te meer de waarde ervan aan.

De zaal is heel aandachtig wanneer minister Jo Vandeurzen het spreekgestoelte betreedt.  Hij is positief verrast door de conclusies van de werkgroepen en geeft duidelijk het tijdspad aan waarop hij wil verder werken met die resultaten.  Er is veel werk aan de winkel voor de Vlaamse Centrale Autoriteit Adoptie!  Met veel geestdrift en samen met mijn team, zal ik mij daarvoor inzetten.

Tijdens de afsluitende broodjeslunch heb ik de kans om nog met een aantal mensen na te kaarten. Ik denk bij mezelf dat het goed is om iedereen hier verzameld te zien. Allemaal mensen die van nabij betrokken zijn bij interlandelijke adoptie. En dat betekent heel wat. Een aantal ‘oude rotten in het vak’ stonden aanvankelijk wat sceptisch tegenover de studie van de staten-generaal maar ik merk nu toch dat zij geloven dat we er zullen geraken.

Als laatste deelnemer verlaat ik het Vlaams Parlement en na een korte passage bij mijn team neem ik de trein huiswaarts, wat vroeger dan de voorbije dagen…

12% meer adopties

Vandaag moet ik extra vroeg opstaan omdat radio 1 om 6.40 uur een rechtstreeks telefonisch interview zal afnemen tijdens het programma De Ochtend.  Toch even schrikken: om 6.20 uur gaat de telefoon al…

Zij hebben ons persbericht gelezen dat er in Vlaanderen in 2009 12% meer kinderen werden geadopteerd dan het vorige jaar en willen graag wat uitleg hierover. Ik voel de adrenaline stromen en maar goed ook, want rechtstreeks betekent super geconcentreerd, duidelijk en in verstaanbare taal de boodschap brengen. Bij opnames die nadien nog moeten gemonteerd worden, is het geen probleem als ik halfweg een zin stok. Hier dus wel.

Het lukt om de klemtoon te leggen op het feit dat interlandelijke adoptie een zorgvorm is voor een kind dat nood heeft aan een familie en hiervoor in eigen land niet terechtkan. Ik beklemtoon nog maar eens het belang van het internationaal adoptieverdrag van Den Haag dat een aantal spelregels vastlegt die de rechten van het kind moeten waarborgen.

Ik wil weten hoe het is overgekomen en neem mij dus voor om het fragment later op de dag via internetradio te beluisteren.

De woordvoerder laat mij weten dat de opname van gisterenavond is gebruikt in het ochtendnieuws van Q-Music en dat het OK was. 

In de loop van de voormiddag komen VTM en VRT nog opnames maken die tijdens het middagjournaal al op antenne moeten.  Vooral bij VRT moet het héél snel gaan. Blijkbaar had de GPS hen naar een verkeerde locatie gestuurd en de tijd dringt.

Ik kijk samen met mijn team en de woordvoerder naar de middagjournaals.  Beide zenders hebben slechts een kort stukje uit de opgenomen interviews verwerkt maar ik kan mij verzoenen met hun keuze.  De boodschap klopt. Bovendien zal ’s avonds blijken dat er meer inhoud over het thema adoptie aan bod komt in het avondjournaal.

De rest van de dag gaat op aan de laatste voorbereidingen voor het slotcolloquium van morgen. Meer dan 150 deelnemers voor de Staten-Generaal worden verwacht. We gaan ervoor!

voorbereidingen voor het slotcolloquium

Beste lezer, ik ben Dorine Chamon en sta sinds 1 februari 2007 als Vlaams Adoptieambtenaar aan het hoofd van de Vlaamse Centrale autoriteit inzake adoptie (VCA) die gepositioneerd is binnen Kind en Gezin.

Vandaag zoals gewoonlijk om 6u15 uit de veren.  Rustig ontbijten met de krant erbij en de eerste koffie van de dag.  Vaste prik ’s morgens is ook even de ‘blackberry’ checken op nieuwe berichten.  De woordvoerder van Kind en Gezin stuurt mij een voorstel voor een persmededeling rond de statengeneraal interlandelijke adoptie waarvan aanstaande donderdag de resultaten worden gepresenteerd tijdens het slotcolloquium.  Naar gewoonte is het prima verwoord..

Op de trein richting Brussel neem ik een aantal teksten door in functie van de korte bijdrage die ik donderdag zal leveren.  De StatenGeneraal startte op 14 december met een openingscolloquium waarna 4 werkgroepen zich bogen over verschillende vraagstukken rond interlandelijke adoptie.  Er werd een strikt rapportagestramien opgelegd waardoor de bevindingen, voorstellen en beleidsaanbevelingen keurig opgelijst staan voor donderdag.

Het is niet aan mij om er diep op in te gaan.  Ik zal een aantal zaken aanhalen maar vooral onze internationale gast inleiden die vanuit het perspectief van het Haags adoptieverdrag, zal reflecteren op de resultaten van de werkgroepen.  Iedereen kijkt ook uit naar de speech van minister Vandeurzen.

Op mijn bureau op de 5^de verdieping aan de Hallepoort, liggen de signataires al klaar.  Ik bekijk enkele dossiers betreffende kinderen die in het kader van interlandelijke adoptie werden toegewezen aan Vlaamse kandidaat-adoptanten.  De dossiers bevatten een aantal essentiële documenten die samen met de achterliggende kennis van de adoptiereglementering in de betreffende landen de basis vormen waarop ik mijn goedkeuring hecht aan de toewijzing van dit kind aan het vermelde kandidaat-adoptiegezin.  Eens de goedkeuring gegeven, kan de dienst de mensen inlichten over dit langverwachte kind dat bij hen een thuis zal vinden.

Verder onderteken ik een brief gericht aan een adoptiedienst waarin we bijkomende informatie vragen over het land waarmee ze in het kader van interlandelijke adoptie willen gaan samenwerken en bekijk ik een schrijven gericht aan kandidaten die zonder bemiddeling van een adoptiedienst wensen te adopteren. 

Ik lees ook nog snel een tweetal persartikels rond adoptie en rep mij naar het Directiecomité.  Zoals steeds, eten de leden van het Directiecomité nadien samen zodat er ook even tijd is om informeel met elkaar om te gaan.

Om 14u30 bereid ik met een medewerkster het gesprek voor met een man die ons om 15 u zijn voornemen komt toelichten om een kind van de familie interlandelijk te adopteren. 

Op mijn blackberry zie ik dat de woordvoerder mij trachtte te bereiken.  Een persbericht met de adoptiecijfers van 2009 gaat vanavond nog de deur uit zodat het morgen in de kranten en op het nieuws komt.  We gebruiken dit uitdrukkelijk om aandacht op te bouwen voor het slotcolloquium van donderdag. 

Gelukkig heb ik morgen geen enkele vergadering ingepland zodat er voldoende ruimte is om eventueel de pers te woord te staan. 

Om halfzes vertrek ik naar het station waar mijn trein met vertraging staat aangekondigd.  Gelukkig blijft het beperkt tot een 10-tal minuten.  En op de trein, inderdaad, werk  ik aan de blog die je nu leest.

Om 20 u en om 21u30 nog telefonische interviews met twee radiozenders en een afspraak voor een rechtstreekse interventie op de radio om 6u40 morgenochtend… 

Het wordt morgen weer vroeg dag

Dag van het Park van de collega’s bij het Agentschap voor Natuur en Bos

De laatste werkdag van de week. Iets na half negen wandel ik het redactielokaal binnen. Het is nog ontzettend rustig, maar ik heb al gewerkt. De collega’s van het Agentschap voor Natuur en Bos doen een guerilla-actie aan het Brusselse Noordstation om de Dag van het Park op 30 mei te promoten. Ze hebben er een ‘groene loper’ uitgerold voor de pendelaars die het station uitwandelen. Ik neem er wat foto’s en praat er met de woordvoerder. Ik maak ook kennis met een nieuwe collega van hun dienst die ik nog niet eerder ontmoet heb.

Weer op het bureau maak ik er een stukje van voor ons extranet. Dag van het Park is een onderwerp waar we elk jaar iets over brengen, omdat het door collega’s georganiseerd wordt. Hun actie is alvast een leuke teaser én een leuke invalshoek voor ons stukje. Daarna begin ik aan de dagelijkse routine van mails, persoverzicht en Muurkrant.

Om tien uur zit ik even samen met een collega voor Open overheid nu, de blog waar we het hebben over overheid en sociale media. Er is nog een logo nodig en hij wil weten of onze striptekenaar dat zou zien zitten. We bespreken wat we zoeken en waar we rekening mee moeten houden: auteursrecht, technische details …

Daarna is er een mini-redactievergadering. Soms doen we dat, als er echt veel te bespreken is. Mijn collega en ik werken samen aan een stuk over collega’s die met EU bezig zijn en samen met de hoofdredactrice bespreken we op welke manier we de verschillende stukjes moeten opbouwen. Dat bespaart ons en haar heel wat werk achteraf.

In de namiddag is het tijd om enkele Snelinfo’s op de muurkrant te plaatsen. Elke vrijdag vergadert de Vlaamse regering. informatie die voor alle Vlaams ambtenaren interessant (bv. omzendbrieven, nieuwe afspraken …) wordt door enkele mensen van onze afdeling in een bericht gegoten. Daarvan maak ik een korte samenvatting voor op de muurkrant. Om de dag af te sluiten, doe ik nog het een en ander voor 13. Tegen half vijf vertrek ik naar het station. Het lange weekend wacht.

teamvergadering

Om halftwaalf staat er een teamvergadering gepland, dus ik probeer in de twee uur ervoor nog zo veel mogelijk te doen: mails, persoverzicht en muurkrant. Daarnaast zijn er nog een aantal kleine taakjes voor 13: bij de lay-outer checken of een aantal foto’s wel goed genoeg zijn voor publicatie, een document doorspelen aan onze freelance-journalist, foto’s zoeken …

Voor ik het goed en wel besef, is het half twaalf. Op het programma staat onder andere een evaluatie van het proefproject telewerk, de doelstellingendag, de back-upregeling voor een aantal taken van ons team en het projectoverzicht. Dat laatste is een vast punt. Iedereen schetst kort even hoe ver hij staat met bepaalde projecten. Altijd interessant: 13 is ingeschreven voor een internationale bedrijfspersprijs, de website voor het EU-voorzitterschap staat stilaan op punt, de handleiding voor extranet is klaar …   

Na de middag schrijf ik het interview uit dat ik vorige week afnam van een collega van Landbouw en Visserij. Ik luister naar de opname en schrijf ze uit op papier. Heel wat journalisten typen hun opnames uit, maar dat gaat me wat te traag. Het stukje schrijven is voor morgen, want ik moet weer naar een volgende vergadering.

De werkgroep sociale media buigt zich geregeld over hoe de overheid moet omgaan met web 2.0. Vandaag bekijken we de vraag of je altijd moet reageren als er op Facebook of Twitter of in blogs iets slechts gezegd wordt over de overheid en wie er het best reageert. Daarnaast leggen we een aantal richtlijnen rond sociale media van andere bedrijven samen en bekijken welke nuttig zijn voor ons eigen sociale mediabeleid. De collega’s van het Departement Leefmilieu, Natuur en Energie blijken al richtlijnen te hebben die een heel handig uitgangspunt vormen.

Weer op mijn bureau blijkt dat er een mailtje binnen is van de Vlaamse vertegenwoordiging in Madrid. We zoeken voor 13 een Spaanse columnist voor ons EU-nummer. Maar de collega’s van de vrouw die het wou doen, weten niet waar ze is. En dus krijgen we haar gsm-nummer. Ik speel het door aan een collega die Spaans spreekt en hoop dat hij haar snel aan de lijn krijgt. Plots is het kwart voor zes. Ik haast me naar de Brusselse metro, want ik heb examen van mijn avondopleiding interieurontwerp vanavond.

een nieuw stuk over de vakantiebestemmming van topambtenaren

Rond half tien kom ik binnen. Het eerste wat ik doe, is mijn blogpost over dinsdag schrijven, want dat is niet meer gelukt gisteravond. Ook de correcties van het koepelstukje over de verkiezingen zitten in mijn mailbox. Ik doe de nodige aanpassingen, zoek een bijpassende foto van een roodgekleurd bolletje en zet het stuk online.

Dan volgt de dagelijkse routine van mails beantwoorden, nieuwskoppen checken en muurkrantberichten publiceren. Ik surf naar Facebook. En ja, voor het werk. 13 heeft een fanpage waar we geregeld iets posten. Dat kan vanalles zijn: een bloggende collega zoals vandaag, een nieuwe website, een entiteit van de Vlaamse overheid die het nieuws haalt … Of gewoon waar de redactie mee bezig is.

Vandaag zijn we maar met twee op de redactie. Eén collega is op reportage en volgt de hele dag een dijkwachter van NV De Scheepvaart voor 13. De andere geniet van haar wekelijkse dagje ouderschapsverlof. Ik zoek foto’s voor de winpagina’s. Een aantal heb ik al gekregen, de anderen vind ik op het internet. Tegen de middag stuur ik ze door naar de lay-outer.

Tijdens de lunchpauze praat ik even met iemand van het Evenemententeam van onze afdeling. Vorig weekend zijn ze in Parijs een stand gaan opbouwen en dit weekend gaan ze hem weer afbreken. Met de vrachtwagen op de ring rond Parijs, het lijkt me geen pretje.

In de namiddag laat een collega van het team Strategie en Advies me weten dat hij heeft bijgeleerd over wat ik hier zoal doe. We komen tot de conclusie dat de vier teams van de afdeling Communicatie bijzonder weinig afweten van elkaars bezigheden. We brainstormen wat we zouden kunnen doen: een document aanmaken op Quagga, het platform waar we kennis delen. Of filmpjes maken? Of gewoon op gezette tijden eens in het kantoor van iemand anders werken, als een soort ‘scharrelambtenaar’. Eén collega werkt vandaag noodgedwongen in een ander kantoor omdat er werkzaamheden bezig zijn in zijn bureau en hij vindt dat best verrijkend.

Tot slot maak ik nog een stuk. Over de vakantiebestemming van enkele topambtenaren. We hebben hen een mailtje gestuurd om te vragen waar ze met vakantie gaan, wat hun favoriete bestemming is … Waarop we zo’n 15 antwoorden kregen. Ik verwerk de antwoorden tot een artikel. Hier en daar lees ik iets waarvan ik denk dat we het beter niet zo in 13 publiceren en pas ik de formulering wat aan. Tegen vijf uur ben ik klaar. Ik zet nog een muurkrantbericht online en beantwoord de laatste mails. Om half zes vertrek ik naar het station.

lay-outbriefing

Er zijn zo van die dagen dat je je in drie wil splitsen. Vandaag is er zo een. Rond half tien arriveer ik in het redactielokaal. Ik behandel mijn mails en publiceer twee muurkrantberichten. Het moet snel gaan want om half elf is er lay-outbriefing van 13.

Om tien voor half elf komt een collega me vragen of ik al eindredactie heb kunnen doen op de blog van Open overheid nu. Dat ben ik gisteren in alle drukte vergeten. ‘Open overheid nu’ is een initiatief van onze afdeling (Communicatie) dat de gevolgen van het steeds interactievere internet voor de overheid onderzoekt. Op welke manier de overheid gebruik kan maken en maakt van sociale media en web2.0 is het uitgangspunt. Deze blog gaat over Vlechtwerk, een netwerkinitiatief van de collega’s van de Dienst Emancipatiezaken.

Om half elf is er lay-outbriefing. Voor de start van de opmaak van elk nummer zit de redactie samen met de externe redactiebegeleider en de lay-outer. Dat duurt zo’n twee uur. We bespreken welke artikels in 13 komen en hoe onze lay-outer die wil vormgeven, welke beelden we nog moeten zoeken of laten maken, hoeveel tekens bepaalde stukken mogen zijn … De rode draad door het julinummer is het EU-voorzitterschap en dus gaan we op zoek naar een bijpassend logootje. Het is een vruchtbare vergadering, maar er is nog veel werk aan de winkel.

Waar we na de lunchpauze direct mee beginnen! Eerst een korte redactievergadering om deadlines af te spreken en wie wat al af heeft. Ook de planning van het extranet wordt bekeken. We hebben nog geen poll voor morgen. Er is niets actueels over de Vlaamse overheid en dus besluiten we te vragen of mensen 13 lezen, iets wat we al lang willen weten.

De hoofdredactrice heeft eindredactie gedaan op de Winpagina’s. Ze heeft nog enkele vragen en bedenkingen waarmee ik aan de slag ga. Daarna kan de tekst naar de collega’s van Taaladvies die hem nakijken op spel- en stijlfouten. Ook de correcties voor een ander stuk zijn binnen, nog eentje dat ik van mijn todolijstje kan schrappen.

Dan blijkt dat het stukje dat ik vandaag gepland heb op de koepel van het extranet in het water valt. Dat gebeurt wel vaker, maar vandaag is geen geschikt moment. Dat interview dat ik gisteren ging uitschrijven, ligt nog op me te wachten en ik heb een extra artikeltje gekregen. De kaboutertjes zullen het helaas niet oplossen … Ik brainstorm samen met de collega’s over een nieuw stukje voor extranet. Het blijkt dat de namen van alle collega’s van niveau A en B doorgegeven zijn aan de gemeentebesturen voor de verkiezingen. Mag dat zomaar? Dat lijkt ons een interessant uitgangspunt. Niet veel later verneem ik bij Bestuurszaken dat ze verplicht zijn die namen door te geven. Dat staat zo in de kieswet. Ik maak er een stuk van en stuur het nog even door ter correctie.

Dan blijkt dat er voor onze bloemetjes een foto te weinig is. Ik snel naar de collega van het redactiesecretariaat en we bekijken samen voor wie we vroeger dan gepland een bloemetje kunnen bestellen. Weer op mijn bureau blijk ik een muurkrantbericht over het hoofd gezien te hebben. Ik zet het nog gauw online, net als de poll. Het is half zes, tijd om naar huis te gaan, afgepeigerd en niet de helft gedaan van wat ik had willen doen…

telewerkdag

Maandag is de telewerkdag van de redactie van 13, het personeelsmagazine van de Vlaamse overheid. Om tien voor acht zet ik thuis mijn laptop aan. Normaal is dat het uur waarop ik richting station vertrek. Maar door enkele vroege vogels die met het nodige lawaai een stelling plaatsen tegen het restaurant naast ons appartement, ben ik al wakker sinds twintig na zes …

Mijn job bestaat uit twee delen. Ik schrijf voor 13 en daarnaast coördineer ik de muurkrant en de koepelpagina van het extranet. Dat is het intranet waarop we berichten plaatsen die interessant zijn voor alle collega’s binnen de Vlaamse overheid. Op de koepelpagina komen kleine artikels, op de muurkrant korte, praktische berichten.

Eerste taak: mails checken. Aan de hand daarvan pas ik mijn todolijstje aan. Daarna surf ik naar enkele nieuwssites om te zien of er nog iets interessants verschenen is dat we kunnen uitwerken voor 13 of extranet. Maar vandaag levert dat niets op. In de inbox van het extranet zitten enkele berichten die ik online moet zetten. Onder meer een heel belangrijke: de fiscale fiches zijn vanaf nu te vinden in het personeelssysteem Vlimpers. Maandag is meestal de drukste ‘muurkrantdag’.

Uit een verslag op Quagga (een online platform waar onze afdeling nuttige info deelt) blijkt dat er een nieuw rookbeleid op komst is. Dat is interessant voor zowel 13 als extranet. Ik mail de collega’s van de redactie en zet het alvast op de planning van extranet. We hebben eind mei een stuk gepland rond de Werelddag zonder tabak en dit is een leuke invalshoek.

Over tot de orde van de dag. Ik moet de Win-pagina’s van 13 afwerken vandaag. Theater Aan Zee geeft 5 x 2 tickets weg voor de première van ‘Koning Leopolds Alleenspraak’ van ‘t ARSENAAL. Ook Technopolis wil graag met ons samenwerken. Ik giet hun aanbod in een tekstje en mail het naar de persverantwoordelijken. Ik corrigeer ook nog enkele andere tekstjes.

Vlak voor mijn middagpauze rond 13 uur – die geroosterde boterham met brie en honing smaakt – bel ik nog even naar enkele collega’s. Ik heb nog wat informatie nodig over hun arbeidsvoorwaarden voor een van mijn artikels. Niemand neemt op. Even na de middag lukt dat en kan ik mijn stuk afwerken.

Voor de rest is het een typische namiddag, vol kleine taakjes: mails beantwoorden, overleggen met de hoofdredactrice over een aantal stukken, wat telefoontjes om informatie vast te krijgen, nog een muurkrantbericht maken, de extranetplanning aanpassen …  Die afwisseling is voor mij een van de leukste aspecten van de job. Rond half vijf stop ik. De laptop stop ik alvast in mijn tas zodat ik morgen niet zonder verschijn op het werk …

stadsloop Gent

Als ik ’s ochtends aankom op het Sint-Pietersplein – de kantoren van het Departement Stadspromotie en Sport zijn daar gevestigd – rijden de eerste vrachtwagens al af en aan voor de opbouw van de Stadsloop Gent. Morgen, op Hemelvaartdag, zullen zich weer duizenden in het zweet lopen. Er wordt een recordopkomst verwacht van 7000 deelnemers.
De opbouw voor de start en aankomst gebeurt gelukkig zonder luide muziek. Hoewel het leuk is om de vele evenementen die op het Sint-Pietersplein plaatsvinden van dichtbij mee te maken, is het soms moeilijk je te concentreren op het werk als de ramen aan het daveren zijn door de loeiharde muziek bij sommige manifestaties.

Vandaag valt het allemaal goed mee. Ik neem mijn post door. De circulaire over het opstellen van een college –of gemeenteraadsbesluit trekt mijn aandacht. Sinds 4 mei werd in Gent de Q-besluitvorming ingevoerd. Voortaan dienen alle ontwerp besluiten digitaal opgemaakt te worden volgens een softwareprogramma. Het hele besluitvormingsproces verloopt nu volledig digitaal. Er komt geen papier meer aan te pas en er werden ook een aantal bijkomende kwaliteitgaranties ingebouwd. Ik klop aan bij mijn departementshoofd voor extra info die in een korte demo de grote lijnen van het systeem toelicht.

De rest van de voormiddag bekijk ik wat we nog in voorraad hebben van promotiemateriaal, zoek ik naar nieuwe producten en onderzoek ik of er milieucriteria voor bestaan. We proberen zoveel mogelijk duurzaam aan te kopen, rekening houdend met ecologische, sociale en economische criteria. Het is niet altijd eenvoudig, maar ik merk toch wel een positieve evolutie in de markt.

Tegen het einde van de middagpauze spingt mijn collega binnen vergezeld van haar twee kinderen. Meteen wordt het een vrolijke bende. Met fluo markeerstiften maken ze kunstige tekeningen en ze vinden een nieuwe kantoorsport ter plekke uit: rondjes draaien op een bureaustoel. Ik word een beetje duizelig van ze bezig te zien, maar zij vinden het geweldig.
Een kwartiertje later verdwijnt het geestige gezelschap en ik buig me weer over mijn to do lijst.

Ik doe de voorbereiding voor de organisatie van workshops over de logo’s en huisstijlen van de Stad Gent, maak een selectie voor de bedeling van folders en affiches binnen de diverse stadsdiensten en bezorg collega’s fotomateriaal tussen vele mails en telefoontjes door. Samen met mijn departementshoofd bespreek ik de opstart van een nieuw project om via een document managementsysteem gemakkelijk ontwerpen voor publicaties te kunnen maken in de huisstijlsjablonen. Zo’n systeem biedt heel wat voordelen op vlak van kostenbesparing en gebruiksvriendelijke ontwerpen.

Plots gaat de bel. Een collega van Dienst Feestelijkheden komt me halen om al een paar spandoeken te bevestigen rond de lichtkranten die donderdag tijdens de Stadsloop en zaterdag tijdens het supportersfeest van AA Gent, op het Sint-Pietersplein zullen staan. Mijn job is op zijn minst gezegd heel afwisselend, maar da’s er net ook zo plezant aan. Nu ik toch buiten ben denk ik eraan een foto te nemen als illustratie voor de blog.

Om 17.30 uur vertrek ik naar huis. Op de oprit van de autosnelweg zie ik het al: file. Met het verlengd weekend van Hemelvaart, staat er op deze woensdagavond een typische vrijdagfile. Ik schuif geduldig aan en droom van vier zalige vakantiedagen.